Prestatiedruk

Oke ik ga gewoon even ratelen over wat dingen die door m'n hoofd spoken de laatste tijd. Tegenwoordig is er zo veel druk om te presteren, om succesvol te worden.. Het lijkt wel alsof iedereen moet uitblinken in iets, dat is natuurlijk niet perse negatief maar het zorgt wel voor veel stress. Kijk maar om je heen, meer en meer mensen krijgen een burn-out of raken overwerkt omdat ze hun werkdruk niet aankunnen. Ik ben laatst tot een conclusie gekomen waar ik zelf veel gelukkiger van ben geworden..

Het was rond middernacht en ik zat met een berg boeken voor m'n neus achter mijn bureautje. Ik slaakte een diepe zucht uit pure wanhoop vanwege alles wat ik nog moest doen. Mijn concentratie was ver te zoeken en mijn gedachten dwaalde af naar alle plekken waar ik op dat moment liever zou zijn.. Denk aan Fiji met m'n tenen in het zand, in Peru omringd door verbazingwekkende tempels.. *I think you get the picture.* Ik ben heus niet van gisteren en besef dat werken en verplichtingen nou eenmaal bij het leven horen en dat het niet realistisch is om 'on the road'  te leven zonder enige manier om jezelf te voorzien.                             

            

                      

Even ter illustratie: foto's van Peru en Fiji

Maar toch kwam ik voor mijzelf tot de conclusie, dat mijn leven niet bijzonder hoeft te zijn. Ik hoef niet uit te blinken, miljonair te worden (het zou het leven wel makkelijk maken natuurlijk) of de wereld te veranderen. Er zijn genoeg andere mensen die dit doen, mensen met unieke visies en drastische ideeën. Nee, ik zou ook genoegen nemen met een simpel leven op een prachtige plek. Gewoon een baantje dat niks bijzonders is maar genoeg om van te leven. Nog iets wat mij op valt: steeds meer mensen leven om te werken in plaats van te werken om te leven. Steeds minder mensen nemen hun volle aantal vakantie dagen op, waarom? Waarschijnlijk om meer kans te maken op de ene promotie of omdat ze liever de overuren uitbetaald krijgen. Steeds vaker vergeten wij in de westerse wereld om te genieten van het leven, zeker met alle spanning in de wereld. Maar moeten we vanwege deze spanning ons leven juist niet meer gaan waarderen? 

Ik probeer natuurlijk niet te zeggen dat we nu allemaal moeten stoppen met onze opleiding en massaal vakantie moeten gaan vieren. Waar ik wel op doel is het feit dat niet iedereen gemaakt is voor een groots leven. Desalniettemin probeer ik toch verstandig te blijven en zorg ik wel dat een fatsoenlijk diploma gehaald heb, weet je wel voor het geval dat het nomadenbestaan toch niet helemaal van de grond komt. In de komende jaren die ik spendeer aan mijn studie probeer ik toch ook optimaal te genieten..