Ohh NS

Ohh NS. Wat ben ik blij dat je er bent. Ik waardeer het werkelijk enorm dat je er elke dag bent om mij van het pittoreske Raalte naar het educatieve Zwolle brengt en weer naar huis. Maar soms blijft er toch wel wat te wensen over. Af en toe heb ik een beetje afstand van je nodig omdat ik toch wel wat gefrustreerd van je raak. Ik denk dat het goed is dat wel elkaar zo nu en dan wat ruimte geven. Zeker na wat mij maandag toch overkomen is..

Maandagochtend, daar sta ik dan, met m'n goede gedrag op het perron klaar om de trein van 5 voor 8 te nemen zodat ik mooi op tijd op school bent voor mijn tentamen. Dan begint het gedonder, 5 minuten vertraging..  11 minuten vertraging.. 16 minuten vertraging. en dan komt het nieuws waar niemand op zit te wachten 'De reis van 5 voor 8 richting Zwolle komt te vervallen vanwege een te grote vertraging. Ik kijk om me heen, meerdere medestudenten slaken een klagende zucht, kijken nogmaals op hun horloge en zuchten nogmaals. Andere gefrustreerde mensen checken-uit, besluiten met de auto of met de bus te gaan. Maar ik, tja voor mij zit er niks op dan te wachten op de volgende trein en hopen dat die wel op tijd komt.

Rond half 9 komt de langverwachte trein dan eindelijk op het perron aan. Ik weet niet hoe snel ik naar binnen wil, om misschien nog een zitplekje te bemachtigen. Al snel zie ik dat zitter er niet meer in zit dus claim ik een plekje bij de ingang. Met toeval sta ik naast twee andere HBO-Rechten studenten. Beiden met een boek voor hun neus, met de hoop het beste maken van deze 'kleine vertraging' zoals NS het beleefd zegt. De twee andere meiden bespreken onderling nog wat van stof en zijn evenals ik, behoorlijk zenuwachtig aan het worden terwijl de minuten voorbij tikken.

Onderhand is het al half 9 geweest en de trein staat nog steeds stil in Heino. Ik raak in gesprek met de andere meiden. Zenuwachtig hopen we dat we dat we misschien nog op tijd komen voor het tentamen. Ongeveer 5 voor negen, je leest het goed, na welgeteld een uur vertraging, komen we dan eindelijk aan op het station in Zwolle. In de drukte sprint ik vanuit de trein richting de trap. Half vallend kom ik bij de poortjes aan. Ik ben ondertussen ook heel blij dat mijn arme stationsfietsje nog niet gestolen is (of het van alle ellende begeven heeft). Gelukkig kan ik iedereen mededelen dat ik mijn tentamen nog heb kunnen maken.. of ik ook een voldoende heb, tja de tijd zal het leren haha!