Oké, ik ben nu dus achttien. De meeste mensen van mijn leeftijd krijgen nu zo'n beetje serieuze relaties. Familiedagen en praktisch samenwonen, het hoort er helemaal bij. Lekker als twee liefdesduifjes elkaar aan zitten gapen enzo, je kent het allemaal wel. Nouja, dat is dus de situatie met mijn vriendinnen. ' En jij dan?' hoor ik je denken. Nou terwijl iedereen vooruitgang boekt in hun sociale leven en volwassener wordt heb ik nog steeds moeite te beslissen of ik die pizza die in de diepvries ligt op moet warmen. 'Ben ik wel ready voor dat soort commitment om die hele pizza op te moeten eten, terwijl ik eigenlijk zin heb in een halve?' En dat daar, schetst zo'n ongeveer m'n hele liefdesleven.
Hoe kom ik zo op het onderwerp om ineens lekker random over liefdeslevens te gaan schrijven? Tja, goede vraag. Misschien is het omdat we toch net een van de meest romantische periodes achter de rug hebben (die ik gelukkig met mijn vriendinnen door kon brengen). Laten we eerlijk wezen, met kerst en oud en nieuw verlangen we toch wat meer naar een 'romantische wederhelft' dan normaal gesproken. Maar misschien is het ook omdat ik me realiseer dat het over een klein maandje ook alweer Valentijnsdag is (die breng ik waarschijnlijk door met een reep chocola en een goede kleffe film). Potverdikke wat gaat de tijd toch snel.
Voor mij persoonlijk zijn relaties nogal een issue. Ik waardeer mijn persoonlijke ruimte heel erg en hou ervan vrij te zijn in wat ik doe. Wat ook meespeelt is dat het moeilijk vind om mensen te vertrouwen en mezelf kwetsbaar op te stellen. Naar mijn idee is 'Bindingsangst is onzin' zo'n vreselijke uitspraak. Ik denk dat er heel veel mensen zijn die moeite hebben zichzelf bloot te geven aan iemand anders (en dat bedoel ik figuurlijk, NIET letterlijk). Misschien heeft dat ook te maken met het feit dat wij Nederlanders nou niet bepaald het meest romantische volk zijn. Lees: heel onromantisch. En tja, aan het eind van de dag zijn meisjes toch meisjes en houden we allemaal wel een beetje van romantiek en kleffigheid. Ik denk dat mijn mede-singels het met me eens zijn als ik zeg dat single zijn soms toch ook een klein beetje eenzaam is. Ook al vinden we het niet leuk om toe te geven, want we zijn natuurlijk allemaal hartstikke stoer enzo.
Dus bij deze ontdek ik misschien toch nog iets als een goed voornemen; proberen mensen meer te vertrouwen en mezelf meer open te stellen. Risico's nemen hoort er nou eenmaal bij hoor ik m'n ouders nog zeggen. Ik denk dat het tijd is om het risico dat ik misschien gekwetst wordt maar voor lief te nemen. Want ja, 'You can't have a rainbow without a little rain'. En wie weet, over een lange tijd zijn misschien zelf wel deel van een van die koppeltjes waar we zo'n ontiegelijke hekel aan hebben als we single zijn.
Nou dit stuk was een hele buts persoonlijker dan ik had verwacht maar oke. 2016 wordt misschien wel het jaar van diepzinnigheid, weet ik veel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten