Ohh NS

Ohh NS. Wat ben ik blij dat je er bent. Ik waardeer het werkelijk enorm dat je er elke dag bent om mij van het pittoreske Raalte naar het educatieve Zwolle brengt en weer naar huis. Maar soms blijft er toch wel wat te wensen over. Af en toe heb ik een beetje afstand van je nodig omdat ik toch wel wat gefrustreerd van je raak. Ik denk dat het goed is dat wel elkaar zo nu en dan wat ruimte geven. Zeker na wat mij maandag toch overkomen is..

Maandagochtend, daar sta ik dan, met m'n goede gedrag op het perron klaar om de trein van 5 voor 8 te nemen zodat ik mooi op tijd op school bent voor mijn tentamen. Dan begint het gedonder, 5 minuten vertraging..  11 minuten vertraging.. 16 minuten vertraging. en dan komt het nieuws waar niemand op zit te wachten 'De reis van 5 voor 8 richting Zwolle komt te vervallen vanwege een te grote vertraging. Ik kijk om me heen, meerdere medestudenten slaken een klagende zucht, kijken nogmaals op hun horloge en zuchten nogmaals. Andere gefrustreerde mensen checken-uit, besluiten met de auto of met de bus te gaan. Maar ik, tja voor mij zit er niks op dan te wachten op de volgende trein en hopen dat die wel op tijd komt.

Rond half 9 komt de langverwachte trein dan eindelijk op het perron aan. Ik weet niet hoe snel ik naar binnen wil, om misschien nog een zitplekje te bemachtigen. Al snel zie ik dat zitter er niet meer in zit dus claim ik een plekje bij de ingang. Met toeval sta ik naast twee andere HBO-Rechten studenten. Beiden met een boek voor hun neus, met de hoop het beste maken van deze 'kleine vertraging' zoals NS het beleefd zegt. De twee andere meiden bespreken onderling nog wat van stof en zijn evenals ik, behoorlijk zenuwachtig aan het worden terwijl de minuten voorbij tikken.

Onderhand is het al half 9 geweest en de trein staat nog steeds stil in Heino. Ik raak in gesprek met de andere meiden. Zenuwachtig hopen we dat we dat we misschien nog op tijd komen voor het tentamen. Ongeveer 5 voor negen, je leest het goed, na welgeteld een uur vertraging, komen we dan eindelijk aan op het station in Zwolle. In de drukte sprint ik vanuit de trein richting de trap. Half vallend kom ik bij de poortjes aan. Ik ben ondertussen ook heel blij dat mijn arme stationsfietsje nog niet gestolen is (of het van alle ellende begeven heeft). Gelukkig kan ik iedereen mededelen dat ik mijn tentamen nog heb kunnen maken.. of ik ook een voldoende heb, tja de tijd zal het leren haha!

Sneeuw

Dit weekend was het dan zover. Ik werd wakker en keek uit mijn raam en .. HET WAS WIT BUITEN. potverdikke had het nou gewoon gesneeuwd in Nederland? Ik vertrouwde mijn ogen niet helemaal en keek snel op mijn 'weerapp' naar de temperatuur. MIN ZES. Het is snertverrederrie MIN ZES in Nederland. Vervolgens hoor ik dus net dat het misschien MIN TIEN wordt. Hoewel ik het echt uber mooi vindt dat alles wit is buiten, vrees ik stiekem voor een nieuwe ijstijd. Want hoe moeten we in godsnaam min tien overleven in een land waar de treinen al niet rijden als er twee spatjes sneeuw op de rails liggen?! Ik druk mezelf licht uit als ik zegt dat ik me lichtelijk zorgen maak.

Sneeuw, iets waar waarschijnlijk alle nederlanders wel kleffe jeugdherinneringen aan hebben. Iglo's bouwen, sneeuwpoppen en sneeuwbalgevechten. Laten we het sleetje rijden vooral niet vergeten. Begrijp me niet verkeerd, sneeuw is prachtig. Het is werkelijk machtig mooi om een stuk te gaan wandelen met dit weer, alles is zo wit, zo mooi. Maar och, met alle bevroren plassen en dergelijke heb ik toch een iets minder goede verhouding. Vooral als ik denk hoe het eruit ziet als men zich begeeft over de bevroren oppervlakten. Werkelijk hilarisch, zeker als het dan nog tien seconden tussen het beginnen met vallen en het uiteindelijk de grond raken zit. Het mooiste is toch wel de schichtige blikken die mensen om zich heen werpen, in de hoop dat niemand hun grote faal momentje heeft gezien.

Tja misschien krijgen we nu dan de winter in januari/februari in plaats van in december? Het zal de opwarming van de aarde wel zijn hoor je de brainstormer alweer zeggen. Enorme discussies worden er elke weer gevoerd over het klimaat en hoe het veranderd. En ik, tja ik zit hier met m'n nuchtere boerenverstand mezelf af te vragen of het niet veel succesvoller zou zijn als al die mensen die discussiëren nou gewoon eens iets DOEN om zich in te zetten voor waar zij in geloven. Ik denk dat hun hele verhaal dan wat realistischer over zou komen en wat minder als een ver-van-mijn-bed-ik-ben-dan-toch-al-lang-dood-show.

Een ding kan ik je wel vertellen, als ik al die blije kinderen verwonderd in de sneeuw zie spelen verlang ik er zelf stiekem ook een beetje naar. Om gewoon kind te zijn en lekker in de sneeuw te spelen. Want hoewel ik graag van dit weer zou willen genieten zit ik net zoals ontelbaar veel studenten te stressen vanwege de tentamens die er weer aankomen. Ik zou dus eigenlijk moeten leren, maar wat doe ik. Tja, ik zit hier een beetje een verhaaltje te schrijven over de sneeuw. Want mijn concentratie is verdwenen als sneeuw voor de zon (ha ha ha).  Nou ik denk dat ik nu toch maar even weer op zoek ga naar mijn sneeuw want de tentamens zijn toch wel redelijk pittig deze keer. Ik denk dat daar ook nog wel een leuk klaagschriftje over volgt, maar wie weet. Misschien heb ik er wel zo weinig vertrouwen in dat ik gewoon in 't vliegtuig stap en mij naar warmere oorden ga begeven.

Toedelss en geniet allemaal lekker van het laatste beetje sneeuw (of niet als je moet leren voor je tentamens)

Even btw, mijn blogje zit nu al op meer dan 2000 view en daar ben ik stiekem toch heel blij mee. Enorm bedankt voor de leuke reacties allemaal!

Liefdesleven

Oké, ik ben nu dus achttien. De meeste mensen van mijn leeftijd krijgen nu zo'n beetje serieuze relaties. Familiedagen en praktisch samenwonen, het hoort er helemaal bij. Lekker als twee liefdesduifjes elkaar aan zitten gapen enzo, je kent het allemaal wel. Nouja, dat is dus de situatie met mijn vriendinnen. ' En jij dan?'  hoor ik je denken. Nou terwijl iedereen vooruitgang boekt in hun sociale leven en volwassener wordt heb ik nog steeds moeite te beslissen of ik die pizza die in de diepvries ligt op moet warmen. 'Ben ik wel ready voor dat soort commitment om die hele pizza op te moeten eten, terwijl ik eigenlijk zin heb in een halve?' En dat daar, schetst zo'n ongeveer m'n hele liefdesleven.

Hoe kom ik zo op het onderwerp om ineens lekker random over liefdeslevens te gaan schrijven? Tja, goede vraag. Misschien is het omdat we toch net een van de meest romantische periodes achter de rug hebben (die ik gelukkig met mijn vriendinnen door kon brengen). Laten we eerlijk wezen, met kerst en oud en nieuw verlangen we toch wat meer naar een 'romantische wederhelft' dan normaal gesproken. Maar misschien is het ook omdat ik me realiseer dat het over een klein maandje ook alweer Valentijnsdag is (die breng ik waarschijnlijk door met een reep chocola en een goede kleffe film). Potverdikke wat gaat de tijd toch snel. 

Voor mij persoonlijk zijn relaties nogal een issue. Ik waardeer mijn persoonlijke ruimte heel erg en hou ervan vrij te zijn in wat ik doe. Wat ook meespeelt is dat het moeilijk vind om mensen te vertrouwen en mezelf kwetsbaar op te stellen. Naar mijn idee is 'Bindingsangst is onzin' zo'n vreselijke uitspraak. Ik denk dat er heel veel mensen zijn die moeite hebben zichzelf bloot te geven aan iemand anders (en dat bedoel ik figuurlijk, NIET letterlijk). Misschien heeft dat ook te maken met het feit dat wij Nederlanders nou niet bepaald het meest romantische volk zijn. Lees: heel onromantisch. En tja, aan het eind van de dag zijn meisjes toch meisjes en houden we allemaal wel een beetje van romantiek en kleffigheid. Ik denk dat mijn mede-singels het met me eens zijn als ik zeg dat single zijn soms toch ook een klein beetje eenzaam is. Ook al vinden we het niet leuk om toe te geven, want we zijn natuurlijk allemaal hartstikke stoer enzo.

Dus bij deze ontdek ik misschien toch nog iets als een goed voornemen; proberen mensen meer te vertrouwen en mezelf meer open te stellen. Risico's nemen hoort er nou eenmaal bij hoor ik m'n ouders nog zeggen. Ik denk dat het tijd is om het risico dat ik misschien gekwetst wordt maar voor lief te nemen. Want ja, 'You can't have a rainbow without a little rain'. En wie weet, over een lange tijd zijn misschien zelf wel deel van een van die koppeltjes waar we zo'n ontiegelijke hekel aan hebben als we single zijn. 

Nou dit stuk was een hele buts persoonlijker dan ik had verwacht maar oke. 2016 wordt misschien wel het jaar van diepzinnigheid, weet ik veel

Januari

Ohh januari, de maand waarin we allemaal ons best doen onszelf te veranderen. Gezonder worden, harder werken, meer studeren.. Vooruitgang, daar denken we allemaal aan in januari. Wat zou ik in dit jaar willen bereiken en hoe zorg ik dat ik mijn doel behaal? Nog de beste wensen allemaal!

We hebben het allemaal wel een beetje, de eerste maand van het nieuwe jaar zien we als een schone lij. Een kans om het roer eens even helemaal om te gooien, of toch niet. Een ding dat ik zeker weet is dat nu al uitkijk naar het moment dat sportschool overvol zit met mensen die dit jaar ook weer proberen fitter te leven maar eigenlijk geen idee hebben wat ze doen. Wanneer iemand het dan ook echt volhoud om daadwerkelijk zijn/haar levensstijl te veranderen zie ik als een voorbeeld en iemand die een enorme persoonlijke overwinning behaald heeft. Ik ben nu al benieuwd hoeveel van de 'nieuwjaarssporters' na enkele maanden weer verdwenen zijn. 

Oh en dan dus nog iets waar we allemaal zo gek van zijn op het moment: het weer. Ja hoor, enkele graden onder nul en heel Nederland ligt op z'n gat. Letterlijk in dit geval en ja, ik doel nu op het feit dat heel Noord-Oost Nederland praktisch een enorm grote ijsbaan is geworden en dat mensen schaatsend over straat gaan. Dit had ik persoonlijk niet aan zien komen na de tropisch warme december die we gehad hebben. De warmste in ik weet niet hoeveel jaar. En natuurlijk krijgen we zodra de vakantievoorbij is hagel en sneeuw te trotseren gedurende onze fietstochten. Om van de ijssel maar niet te spreken, de reden waarom we aan het einde van deze week allemaal een leuk aantal blauwe plekken over ons lichaam verspreid hebben.

Al met al wordt januari zeker een heerlijk maandje waarin we met z'n allen beseffen dat onze goede voornemens toch niet helemaal haalbaar zijn en dat we heel veel km zullen moeten wandelen voordat alle feestmaaltijden er weer af zijn. 

Ik kijk er nu al naar uit wat het jaar ons zal brengen en waar ik volgend jaar sta. Let's do this!