De wekker maakt me abrupt wakker en sleept me uit mijn heerlijke droom. Zo snel mogelijk zet ik 'm uit 'Gadverdamme wat een klote ding'. Even strekken en uit bed dan maar. Het is weer maandagmorgen. We moeten weer aan de bak..
Ik sjees naar beneden en weet niet hoe snel ik m'n ontbijt naar binnen moet proppen. Even wegspoelen met een glaasje water en hup de boeken in de tas gooien. 'Pennen, markeerstift, id en collegekaart mee? Let's go!'. Ik trek snel mijn jas aan en terwijl ik op de fiets zit twijfel ik nog over de tentamenstof. De zenuwen groeien, ik vrees dat ik alles vergeet! Na een onbekend aantal verkeersregels aan m'n laars gelapt te hebben 'Want zo vroeg is er toch nog niemand wakker', arriveer ik bezweet op het station. Ik steun, het is nu al stervens druk op het perron. Dat wordt nog gezellig. Terwijl de muziek in m'n oortjes verder dreunt is het nog tien minuten wachten op de trein. Met een klasgenootje bespreek ik hoe slecht we dit tentamen wel niet gaan maken.
Wanneer de trein dan eindelijk aankomt komt mijn voorspelling uit. De coupes zitten bomvol, het doorlezen van de tentamenstof kan ik dus wel vergeten. Terwijl we met een flink aantal studenten in de trein staan wordt het weekend natuurlijk uitgebreid besproken. Met enkele minuten vertraging kom ik aan op het station Zwolle. Terwijl ik mijn fiets aan het zoeken ben tussen de enkele duizenden exemplaren die op het station staan lopen hordes studenten mij voorbij.
Als ik dan eindelijk naar mijn tentamen lokaal loop gaan er maar twee gedachtes door mijn hoofd, waarvan de eerste is 'Godzijdank heb ik een herkansing' en de tweede 'Het was tenminste droog vanmorgen'. Want ja zeker een pessimist moet op de maandagochtend de lichtpuntjes zoeken om zich door de week heen te slepen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten