Bang voor de toekomst

Ik durf er bijna niks over te schrijven, het is een onderwerp wat niemand durft aan te raken. Je kunt waarschijnlijk al raden waar ik het over heb, de aanslagen in Parijs. Niet alleen in Frankrijk, maar overal ter wereld gebeuren er vreselijke dingen. Dingen waarvoor woorden je tekort komen. En ik ben bang, werkelijk, vreselijk bang.

Toen de berichten over de aanslagen in Parijs naar buiten kwamen stond de hele wereld perplex. Ik kon het niet geloven. Al die onschuldige mensen. En ik kon niet helpen te denken 'Dat had ik kunnen zijn, wanneer ik een avondje ga stappen'. Mijn maag draaide zich om. In dat moment besefte ik me: dit is echt eng. Wanneer ik een bericht op Facebook lees springen de tranen mij in de ogen. De persoonlijkheid van dit bericht weet me hard te raken. Dagelijks gaan er onschuldige mensen dood, mensen met een toekomst. Mensen zoals wij. Het leed wat de nabestaanden meemaken kan alleen maar duizend maal erger zijn dat uit mijn vreselijkste nachtmerries. En wat doe ik om te helpen? Niks, want wat kan ik doen?
(hhttps://www.facebook.com/GlennOfficial/posts/10207660142800103?fref=nf) 

De wereld waarin we leven is ziek. De oorlog tegen terrorisme is geen oorlog tussen christenen en jihadisten, maar een oorlog tussen mensen. Mensen die andere onschuldige mensen vermoorden. En waarom? Ik denk dat ik niet alleen ben wanneer ik me afvraag hoe de wereld er enkele jaren uitziet. Zullen de gezichtjes van mijn onbezorgde buurkindjes vast staan in een diepe frons, wanneer ze zich realiseren wat voor vreselijke plek de wereld is? Zal ik nog kunnen genieten van de kleine dingen in het leven of zou mijn leven een en al chaos zijn?

Ik durf amper nog te vooruit te kijken. Zal ik ooit wel een baan krijgen of zal ik te druk zijn met overleven? Het kippenvel staat op mijn armen en er gaat een rilling langs mijn rug. De wereld is al zo oud, zo ongelofelijk oud en de enige soort die geëvolueerd is graaft haar eigen graf. De mens is de enige soort ter wereld die haar eigen habitat vernield. En nu ik toch zo aan het denken ben, vraag ik me af want ervoor gezorgd heeft dat het zo vreselijk fout gaat. Ik kan alleen nog maar denken dat wereld beter af zou zijn met ons als mensaap. 

En ja, ik heb mijn Facebookfoto veranderd met de Franse vlag. Niet omdat ik een held ben, niet omdat het aanslagen zal voorkomen, maar simpelweg omdat het één van de kleine dingen is die ik wèl kan doen. Want misschien zorgt het wel voor hoop, misschien vind iemand troost in de gedachte dat wereld stil staat bij hun verlies. Misschien zorgt het voor steun, dat de dood van hun geliefde niet onopgemerkt gaat. ♥

I see humans but no humanity.

Peace for Paris