Ahh winter..

Nu het zo'n vijf graden is buiten is het volgens mijn natuurlijke klok al winter.. Winter het seizoen met regen en hagel, de tijd van niet zulke charmante smakkerds maken vanwege gladde wegen, bevroren vingers en rode neusjes.  De tijd waarin warme chocolademelk en belachelijk mutsen weer geaccepteerd worden. We zullen vast weer met z'n allen gaan zitten duimen voor een witte kerst, hoewel we stiekem wel beter weten. Vervolgens worden we allemaal teleurgesteld wanneer we een waardeloze witte drap in onze tuin zien liggen die volgens de weerman voldoet aan de eisen om 'sneeuw' genoemd te worden. 

Ik ben van mening dat de winter geweldig en vreselijk tegelijk is. Ik geniet van de winter (echte winter met echte sneeuw), het is zo geweldig mooi. Zelfs mijn meest pessimistische kant durft amper te klagen wanneer ik dan om 7 uur op de fiets zit en alles nog stil is. Er heerst een bepaalde sereniteit waar ik simpelweg heel rustig en gelukkig van wordt. Als ik op de fiets zit naar het station en bijna geen levend wezen tegen kom dan geniet ik van de stilte. Ik geniet er ook van dat ik geen rekening hoef te houden met asociale automobilisten die niet snappen dat ik niks zie als ik mijn muts over m'n hoofd getrokken heb.

Vreselijk is de winter wanneer het regent, of erger nog hagelt. Op de fiets terug van stappen, je handschoenen kun je niet meer vinden en ja hoor, alsof het al niet koud genoeg is begint het te hagelen. Maar niet van die kleine, schattige hagelsteentjes, nee echt van die golfballen. Gelukkig is het nog niet zo ver, maar het zal binnenkort vast gaan vriezen.. En wat doen Nederlanders zodra het vriest? Schaatsen! Ja, dat ook maar ik doelde meer op wat anders.. Het massaal hopen op sneeuw en wanneer het dan zover is genieten we de eerste 2-3 dagen eindeloos. In elke voortuin doemen sneeuwpoppen op, iglo's en de sneeuw/ijsballen vliegen je om de oren. Na de geluksperiode vallen we echter terug in onze grootste hobby, klagen. 'Het is veel te glad op de weg', 'De pekel maakt m'n auto vies', Waarschijnlijk komt dit ook wel doordat de sneeuw er na een tijdje uit gaat zien als een bruine pap waarmee je écht geen sneeuwballen gevecht wilt houden..

Al met al verheug ik mij enorm op de glühwein, oliebollen en warme chocolademelk die mij te wachten staan. Ook al betekend het dat mijn handschoenen praktisch deel van mijn lichaam zullen worden en mijn gloeiend rode neus en oren zullen voorkomen dat ik leuk op een foto sta.

Bang voor de toekomst

Ik durf er bijna niks over te schrijven, het is een onderwerp wat niemand durft aan te raken. Je kunt waarschijnlijk al raden waar ik het over heb, de aanslagen in Parijs. Niet alleen in Frankrijk, maar overal ter wereld gebeuren er vreselijke dingen. Dingen waarvoor woorden je tekort komen. En ik ben bang, werkelijk, vreselijk bang.

Toen de berichten over de aanslagen in Parijs naar buiten kwamen stond de hele wereld perplex. Ik kon het niet geloven. Al die onschuldige mensen. En ik kon niet helpen te denken 'Dat had ik kunnen zijn, wanneer ik een avondje ga stappen'. Mijn maag draaide zich om. In dat moment besefte ik me: dit is echt eng. Wanneer ik een bericht op Facebook lees springen de tranen mij in de ogen. De persoonlijkheid van dit bericht weet me hard te raken. Dagelijks gaan er onschuldige mensen dood, mensen met een toekomst. Mensen zoals wij. Het leed wat de nabestaanden meemaken kan alleen maar duizend maal erger zijn dat uit mijn vreselijkste nachtmerries. En wat doe ik om te helpen? Niks, want wat kan ik doen?
(hhttps://www.facebook.com/GlennOfficial/posts/10207660142800103?fref=nf) 

De wereld waarin we leven is ziek. De oorlog tegen terrorisme is geen oorlog tussen christenen en jihadisten, maar een oorlog tussen mensen. Mensen die andere onschuldige mensen vermoorden. En waarom? Ik denk dat ik niet alleen ben wanneer ik me afvraag hoe de wereld er enkele jaren uitziet. Zullen de gezichtjes van mijn onbezorgde buurkindjes vast staan in een diepe frons, wanneer ze zich realiseren wat voor vreselijke plek de wereld is? Zal ik nog kunnen genieten van de kleine dingen in het leven of zou mijn leven een en al chaos zijn?

Ik durf amper nog te vooruit te kijken. Zal ik ooit wel een baan krijgen of zal ik te druk zijn met overleven? Het kippenvel staat op mijn armen en er gaat een rilling langs mijn rug. De wereld is al zo oud, zo ongelofelijk oud en de enige soort die geëvolueerd is graaft haar eigen graf. De mens is de enige soort ter wereld die haar eigen habitat vernield. En nu ik toch zo aan het denken ben, vraag ik me af want ervoor gezorgd heeft dat het zo vreselijk fout gaat. Ik kan alleen nog maar denken dat wereld beter af zou zijn met ons als mensaap. 

En ja, ik heb mijn Facebookfoto veranderd met de Franse vlag. Niet omdat ik een held ben, niet omdat het aanslagen zal voorkomen, maar simpelweg omdat het één van de kleine dingen is die ik wèl kan doen. Want misschien zorgt het wel voor hoop, misschien vind iemand troost in de gedachte dat wereld stil staat bij hun verlies. Misschien zorgt het voor steun, dat de dood van hun geliefde niet onopgemerkt gaat. ♥

I see humans but no humanity.

Peace for Paris

Sociale skills

Soms maak ik me echt sterk zorgen om onze generatie.. Sociale vaardigheden hebben we gewoon niet, hoeveel volgers we dan ook hebben op instagram en hoeveel vrienden we ook hebben op facebook: we zijn een stelletje asociale debielen. Zoveel vrienden online, maar toch helemaal alleen. Onbereikbaar, onvriendelijk en egoïstisch dat zijn woorden die onze generatie goed beschrijven. 

Hoe ik tot deze mening gekomen ben? Dat zal ik je vertellen. Mobiele telefoons, laptops en i-pads maken het leven zo veel makkelijker, maar helaas verpesten ze ook een groot deel van ons leven.. Iedereen zit altijd achter een beeldscherm, waar dan ook! In de trein worden weinig gesprekken gevoerd want iedereen zit chagrijnig voor zich uit te staren of in een beeldschermpje te koekeloeren. Nou zal ik niet zeggen dat ik veel beter ben, echt niet. Maar soms dan sta ik er gewoon even bij stil, dat mensen vroeger gesprekken voerden in de trein! Ze leerden mensen kennen en legden gemakkelijk contacten. Dat kan van onze generatie helaas niet gezegd worden. Als iemand ons aanspreekt schrikken we ons dood, dat is als we eens geen oortjes inhebben natuurlijk. Het is toch eigenlijk zonde, dat we gesprekken voeren via whatsapp terwijl ik in een coupe zit met 30 mensen? Vreselijk, zo'n coupe vol met mensen en niemand die een woord zegt. Zelf werk ik als cassiere in de supermarkt en dit bevalt me ook echt! Vaak zijn mijn klanten heel vrolijk en mijn collega's zijn geweldig. Maar als er iemand aan mijn kassa staat met oordopjes in terwij hij aan het afrekenen is, tja.. Dan vraag ik me toch echt wel eens af wat er van ons terecht moet komen. 

We denken allemaal aan ons zelf, we zitten allemaal onze dromen achterna. Hoogst begrijpelijk, dat moet ook wel in de huidige maatschappij. Maar werkelijk, we zouden veel kunnen doen om vriendelijker te zijn! Als ik iemand aanstoot in de trein wordt ik al snel vuil aangekeken. Ik betrap mezelf er ook vaak op, dan denk ik bijvoorbeeld dat iemand er leuk uitziet maar waarom zeg ik dat dan niet tegen die persoon? Complimenten zijn gratis, maar toch geven we ze niet graag weg. Misschien omdat we bang zijn voor de reactie die we krijgen.. 

Steeds vaker zie ik de volgende zin voorbij komen 'It costs nothing to be a decent human being'. Ik ben het volledig met de schrijver hiervan eens. We maken ons allemaal zo druk om alles. Ik weet mijn goede voornemen al voor 2016: 'Kindness doesn't cost a thing so sprinkle that shit everywhere'. Dat waren de pessimistische gedachten voor vandaag wel weer. En om eens positief te eindigen, morgen heb ik mijn laatste tentamen!

Maandagochtend

De wekker maakt me abrupt wakker en sleept me uit mijn heerlijke droom. Zo snel mogelijk zet ik 'm uit 'Gadverdamme wat een klote ding'. Even strekken en uit bed dan maar. Het is weer maandagmorgen. We moeten weer aan de bak..

Ik sjees naar beneden en weet niet hoe snel ik m'n ontbijt naar binnen moet proppen. Even wegspoelen met een glaasje water en hup de boeken in de tas gooien. 'Pennen, markeerstift, id en collegekaart mee? Let's go!'. Ik trek snel mijn jas aan en terwijl ik op de fiets zit twijfel ik nog over de tentamenstof. De zenuwen groeien, ik vrees dat ik alles vergeet! Na een onbekend aantal verkeersregels aan m'n laars gelapt te hebben 'Want zo vroeg is er toch nog niemand wakker', arriveer ik bezweet op het station. Ik steun, het is nu al stervens druk op het perron. Dat wordt nog gezellig. Terwijl de muziek in m'n oortjes verder dreunt is het nog tien minuten wachten op de trein. Met een klasgenootje bespreek ik hoe slecht we dit tentamen wel niet gaan maken. 

Wanneer de trein dan eindelijk aankomt komt mijn voorspelling uit. De coupes zitten bomvol, het doorlezen van de tentamenstof kan ik dus wel vergeten. Terwijl we met een flink aantal studenten in de trein staan wordt het weekend natuurlijk uitgebreid besproken. Met enkele minuten vertraging kom ik aan op het station Zwolle. Terwijl ik mijn fiets aan het zoeken ben tussen de enkele duizenden exemplaren die op het station staan lopen hordes studenten mij voorbij. 

Als ik dan eindelijk naar mijn tentamen lokaal loop gaan er maar twee gedachtes door mijn hoofd, waarvan de eerste is 'Godzijdank heb ik een herkansing' en de tweede 'Het was tenminste droog vanmorgen'. Want ja zeker een pessimist moet op de maandagochtend de lichtpuntjes zoeken om zich door de week heen te slepen. 

Tentamens, neeee!

Morgen moet ik dan echt beginnen, het eerste tentamen voor mijn HBO-Rechten opleiding. Gadverredamme, het angstzweet breekt me nu al. Mijn concentratie is zowat bij de eerste pagina uit het raam gevlogen en dat terwijl ik 366 pagina's 'moet kennen' voor Inleiding Recht. Nadat ik de begrippen en samenvattingen getackeld heb lees ik het nog een keer door, maar wat opdrachten en tja.. dan wordt het morgen om 9 uur hopen op het beste. 

Heerlijk, de wekker om half 7 voor een tentamen. Wat is er nou prettiger dan met een slaapkop een toets maken die bepaald of je de propedeuse haalt of niet? Ik heb werkelijk geen idee. Vooral kijk ik uit naar die uitpuilende trein van de NS die alle "uitgeslapen" studenten en arbeiders in een paar miezerige coupeetjes wilt stoppen. Wakker worden met 20 man die in je nek hijgt, welkom in het studentenleven! Verder vind ik het wél oprecht geweldig dat ik elke toets mag herkansen dit jaar! Docenten vertellen je dan heel leuk dat één herkansing weinig is, zodat je helemaal vol zelfvertrouwen dat tentamen ingaat. Voor mij is het in elk geval een luxe, mochten we bij onze examens maar alles herkansen. Dan zou het slagingspercentage ook wat hoger liggen, mooi meegenomen voor de Nederlandse overheid. 

Even iets anders, volgens mij vinden supermarkten die tentamenweken geweldig! Alle studenten slaan een voorraad in om deze donkere tijden te overleven. De repen chocola, zakken chips en energiedrankjes zijn niet meer aan te slepen. Ja, tijdens de tentamenweken lijden waarschijnlijk alle studenten even aan een eetstoornis en obesitas. 

Als ik even eerlijk ben is deze reden voor deze post gewoon dat ik mezelf er echt niet meer toe kan zetten om nog meer te leren. Maarja, we gaan het toch maar even proberen. Alle mede-studentjes, succes en doe vooral je best om je toekomst niet te verpesten.. En al doe je dat wel, dan wordt je er voor mij in elk geval niet minder om. ♥