Het zit er weer op

Nou dat was het dan weer, na vijf dagen zit de vakantie er weer op. Vijf dagen waarin je denkt dat je even voor jezelf bezig kan, maar helaas. Aan de harde realiteit ontkomen we niet. De gevreesde tentamens zitten er weer aan te komen en hoewel ik me absoluut niet kan concentreren zit al drie uur naar een A4'tje te staren. Als pessimist zie ik het nut van die 'weekjes' vakantie niet echt.. Laten we eerlijk zijn, het is niet een écht een week en het is ook niet echt vakantie. Om precies te zijn hebben vijf dagen vakantie, want weekend had ik sowieso al wel. Wil je helemaal pessimistisch zijn, dan is het niet eens echt vakantie. Wat is nou een vakantie gevolgd door tentamens? In mijn belevenis is er nou niet echt sprake van rust. Mijn medestudenten zijn hard aan de bak om hun tentamens te halen en mijn projectgroep vliegt in de stress omdat de deadline nu toch echt dichtbij komt. Al met al kan ik zeggen dat mijn whatsapp overuren draait en ik er onderhand wel klaar mee ben.

Gelukkig kon deze pessimist er een paar daagjes tussenuit en daar knap je toch best even van op. Helaas is er echt tussenuit gaan ongelofelijk moeilijk tegenwoordig. Want hoewel je op vakantie bent, werk en school vallen je nog steeds lastig. De stress van medestudenten achtervolgt je overal en ik begon toch echt te overwegen om mijn telefoon simpelweg uit te zetten. Dat lees je goed, uit te zetten! Wow, dat is wel een hele drastische wending.. Wie heeft tegenwoordig zijn mobiel nou uit, is het überhaupt nog sociaal geaccepteerd dat ik niet 24/7 bereikbaar ben?

Achja, nog eventjes weekend (wat voornamelijk uit studeren bestaat, of in elk geval een poging ertoe) en daarna begint het 'echte' leventje weer. Laten we ons er maar weer doorheen sleuren! 

Meer over mij

Oke, meer over mij. Tja, over mij is er nogal veel te vertellen. Mijn levensstijl bijvoorbeeld, ik ben graag actief, om het maar zo te zeggen. Je kunt mij gemiddeld 4 of 5 keer per week in de sportschool vinden en dan het liefst 2 uur lang. Veel van mijn loon wordt besteed aan sportkleren en sportsupplementen. Ik voel me hier goed bij, omdat ik zo lekker in m'n vel zit. Helaas vinden veel mensen het nodig om hierop kritiek te leveren. Ja, ik weet dat iedereen zijn eigen interesses heeft. Maar ik dus ook en ik vind het compleet overbodig als mensen de opmerking maken 'Ga je nou alweeeer sporten?' gevolgd door het 'Kun je het niet een keertje overslaan?'. Oehh die vragen kun je beter achterwegen laten. Voor mij is het sporten niet een kwestie maar een must. Tijdens mijn twee uur sporten kan ik alles van me afzetten, ik doe mijn oordopjes in en ik GA er gewoon voor. Ik probeer ook heus niet iedereen die ik tegenkom te dwingen mijn levensstijl over te nemen. Liever niet zelfs, dan wordt het zo druk in de sportschool. 

Ik zie mezelf ook als een levensgenieter, zoals iedereen tegenwoordig. Of met een fancy woord 'wanderer'. Ohh ik wordt al gek als ik reclames zie van reisbureaus. Bij een programma zoals '3 op reis' zit ik al helemaal aan de buis gekluisterd. Een droom van mij, een bescheiden pessimist zou zijn om ooit voor zo'n programma te mogen werken. Dromen zijn moeilijk waar te maken helaas. Ik zou wel eens willen dat ik meer lef had. Genoeg lef om me op te geven voor castings of iets. Nou de eerste stap is al gezet, door middel van deze blog!  Voor mij dus cheers op het weekend, maar op het bereiken van mijn dromen. Let's go!

No Pressure

No pressure, is in deze maatschappij onzin. Hoezo no pressure? Studenten staan tegenwoordig echt wel onder druk! We moeten voldoen aan verwachtingen van onze ouders, docenten, vrienden en zelfs vreemden. Er zullen goede cijfers gehaald worden en een baantje is een must, tenminste als je geld wilt hebben voor je sociale leven. Geld heb je nodig voor je vrienden, die verwachten dat je regelmatig meegaat stappen. Er goed uitzien moet je ook, dat verwacht iedereen van je. Alle verwachtingen zouden er haast voor zorgen dat je jezelf niet meer durft te zijn. O wacht, in deze maatschappij durven heel veel mensen ook zichzelf niet te zijn. Hoe debiel zijn we als we mensen belachelijk maken voor hun muzieksmaak of levensstijl? Naar mijn idee staan we dan ergens onder de chimpansees. 

Ik ben vast niet de enige die vaak een masker draagt, zich soms anders voordoet dan je bent. Wanneer ik me een keer vreselijk voel loop ik toch de hele dag met een lach op mijn gezicht. Als iemand een opmerking maakt die vraagt om een sarcastische reactie, houd ik me zo vaak in. Simpelweg omdat ik bang ben dat ik niet aan de verwachtingen van mensen zal voldoen. Er worden zo snel uitspraken over je gedaan. Kom je uit voor je eigen unieke stijl, dan ben je een hipster. Ga je mee met de stroom en ben je niet zozeer uniek dan ben je mainstream. Kunnen we niet gewoon accepteren dat je geen hipster bent, of mainstream, maar gewoon jezelf? 

Wie ben ik?

Als pessimist twijfel ik altijd overal aan. Aan mijn leven, mijn studie maar ook aan simpele dingen zoals mijn outfit. 

Ik ben net begonnen met de studie HBO-Rechten en als ik eerlijk ben heb ik geen idee of het de goede keuze was. Ik vind het ongelofelijk saai en weet niet of ik dit de rest van mijn leven wil doen. Als ik eerlijk ben heb ik dromen. Ja, zelfs pessimisten hebben dromen. Ik droom van een baan als actrice, schrijfster, wereldreizigster, iets spectaculairs. Vanzelfsprekend zie ik deze dromen nooit uitkomen en koos ik een opleiding waarin een baan te vinden is. Tja, hoe moet ik met 18 jaar nou weten wat ik in het leven wil? Ik heb werkelijk geen idee, er is te veel keuze. Er zijn in Nederland al ontelbaar veel opleidingen die allemaal net weer iets anders aanbieden. Maak dan maar even een keuze.

Heel eerlijk gezegd, hoe moet ik nou weten wat ik wil als ik nog niet eens weet wie ik ben? Ik ben mezelf nog steeds aan het leren kennen, want ik verander constant. Gebeurtenissen, personen, alles heeft invloed op mij. Het complimentje dat ik kreeg van een vreemde, dat beïnvloed mij enorm. De scheldwoorden die ik 5 jaar geleden naar mijn hoofd kreeg, ja die doen nog steeds pijn. 

Hoe moet ik nou weten wie ik ben? Hopelijk kom ik er ooit achter, maar voor nu ben ik nog zoekende. Zoekende naar een manier om zoveel mogelijk van deze kennismaking te genieten. 

A Pessimistic Mind

Mijn hele leven lang krijg ik al te horen dat ik een pessimist ben. 'Wees eens wat positiever' krijg ik regelmatig naar m'n hoofd gegooid. Het leven van een pessimist is zwaar, ik ga altijd van het ergste uit. Ik zie altijd de negatieve kant van zaken. Een voordeel hiervan is dat het leven mij alleen maar mee kan vallen, nooit tegen. Deze blog is voor mij een plek waar ik mijn pessimistische geest kan legen, zonder kritiek. Ik kwets niemand en ben ook niet aan het zeiken. Welkom, in mijn pessimistische leven.