Weekend

Terwijl ik me nog een keer omdraai zie ik het zonlicht al onder mijn gordijn doorkomen. Al knuffelend met mijn dekbed doezel ik nog eventjes weg.  Heel even ben ik niet aan het stressen over hoelang ik nog kan slapen. Simpelweg omdat het weekend is. Ook wel bekend als het walhalla voor studenten. 

Oh wat ben ik toch verliefd op het weekend. Even tijd om je hoofd leeg te maken, te ontkomen aan alle deadlines en te de-stressen zoals dat tegenwoordig met een chique woord wordt genoemd. Maar eigenlijk denkt mijn generatie maar aan één ding als het weekend is. Oké misschien twee. Drank en uitgaan. Hoewel dat drank en uitgaan natuurlijk zeer vermakelijk is op zijn tijd, vind ik persoonlijk dat weekend juist de tijd is te genieten. Want tja, genieten kan in alle vormen. Wanneer er niet gewerkt hoeft te worden kan ik enorm genieten van uitslapen. Een wijntje drinken, een filmpje kijken of zelf een wandeling op de heide kan mijn weekend de moeite waard maken. De fanatiekeling kan zelfs 's ochtends vroeg nog naar de sportschool gaan of om 8 uur al in de supermarkt verschijnen om voedsel in te slaan. En het echte feestbeest staat natuurlijk nog tot een uurtje of 6 te feesten bij het hotste festival. 

Maar oh, als er toch één ding is wat mijn weekend flink overhoop schopt dan is dat wel die ene buurman die op zaterdag ochtend stipt om half 8 moet gaan bladblazen, of zijn grasmaaien. Wanneer ik wakker wordt door een soortgelijk geluid heb ik het helemaal gehad, dan kom ik meteen met m'n verkeerde been uit bed. Zeker wanneer het wel degelijk niet in mijn planning stond om rond die tijd op te zijn. Wat moet ik doen met de zeeën van tijd die zo vroeg wakker worden creëert?! Wat mij daarnaast super enthousiast maakt is wanneer je om zeven uur wakker gebeld wordt door mensen die vragen 'Of u misschien geïnteresseerd was in een abonnement bij huppelepup'. Getverrederrie, voorvalletjes in die trend zorgen ervoor dat ik niet de gezelligste persoon ben in het weekend. 

Waar ik echter wel immens van geniet zijn die moment die je hebt met vriendinnen of familie en wanneer je zoveel lol hebt dat je je smartphone helemaal vergeet. Gewoon voor één avondje, een paar uurtjes waarbij je niet stilstaat bij de nieuwe likes, reacties en volgers. Waarbij je even uit checkt van het online leven en een paar uur echt optimaal gaat leven. Avonden waarbij je herinneringen maakt. Ik zal heel eerlijk toegeven dat ik zelf niet makkelijk gekke, ongeplande dingen doe. Maar steeds meer probeer ik het wel te doen want wat is nou het ergste dat er kan gebeuren? Je kunt erachter komen dat het betreffende idee een slecht idee was maar dat kan ook hilarische momenten opleveren. 

Elk weekend probeer ik mezelf eraan te herinneren: Geniet. Leef. Wees gek. Met trots kan ik zeggen dat ik er elk weekend een stukje dichterbij kom. Dus als ik mijn medemens een advies mag geven voor de komende weekenden: Neem nog een drankje en doe nog een dansje, doe wat jou gelukkig maakt en doe wat je eigenlijk niet durft te doen. Maak van elk weekend jou persoonlijke feestje. 

Vooroordelen

Laat ik het eens hebben over iets wat te allemaal ontkennen te doen. Iets waar we ons allemaal schuldig aan maken, iets wat voor veel ophef zorgt.. Precies, vooroordelen. Wie heeft er nou geen hekel aan? Volgens mij raken we allemaal wel regelmatig gefrustreerd door vooroordelen. Vooroordelen die we zelf hebben, of vooroordelen die anderen over ons hebben. We hebben er bijna dagelijks mee te maken.

Een paar persoonlijke ervaringen die ik heb met vooroordelen. Ik studeer HBO-Rechten en wanneer ik dit aan mensen vertel weet ik meteen welke twee vragen (of moet ik zeggen vooroordelen) hierop volgen. 'Dan ben je zeker heel slim?'. Nee, nee en nog eens nee. Dat ik rechten studeer betekend helemaal niet dat ik slim ben. Wat is nou precies de definitie van slim? Je zou kunnen zeggen dat ik relatief makkelijk kan leren, ja, maar alsnog ben ik het daar niet geheel mee eens. 'Is dat niet heel erg saai?' Die vraag laat me altijd lachen, tja. Saai is een nogal relatief begrip en aangezien ik toch voor deze opleiding gekozen heb valt het voor mij niet echt onder de term 'saai'. Een ander leuk vooroordeel waarmee ik regelmatig te maken heb is 'Als je zoveel sport eet je vast ook alleen maar gezond' Mijn reactie is steevast: Nee, ik sport juist omdat ik zoveel eet.  Ik geniet echt wel van het leven, drink een wijntje en eet wat chips. Ik wordt er zo enorm gefrustreerd van wanneer mensen mij meteen in een vakje indelen. Dat mensen naar mij kijken en denken: Die kijkt vast elke avond GTST, zuipt zich ieder weekend naar de mallemoeren en luistert alleen pop-muziek. STOP! Het bloed trekt langzaam onder mijn nagels weg en m'n handen beginnen te jeuken. Gadverredamme.

Ik het niet helpen of er bij stil te staan precies waarom we het zo fijn vinden om mensen in kunnen delen in vakjes. Heeft het te maken dat we het prettig vinden wanneer dingen voorspelbaar zijn of is deze gewoonte simpelweg met de paplepel naar binnen gegoten. Terwijl ik hier mijn hersenen over kraak realiseer ik mij dat iemand hier een heel interessant psychologisch onderzoek naar kan doen. Maar dat ik die persoon niet ben. Het enige wat ik kan doen is de vooroordelen doorbreken en zelf misschien toch iets meer open-minded worden. Want ja ook ik, betrap mezelf regelmatig op het hebben van voordelen. Een positieve ervaring die ik wel heb met het hebben van vooroordelen: wanneer iemand helemaal niet is was jij dacht. Wanneer dat meisje waarvan jij dacht dat ze zo verlegen was, blijkt een enorm feestbeest te zijn.. Zullen we met z'n alleen proberen de negatieve voordelen achterwegen te laten? Het is tenslotte bijna 2016 mensen!

En even voor de duidelijkheid: ik kijk niet dagelijks GTST, maar misdaadseries en Criminal Minds. Ik zuip me niet ieder weekend naar de mallemoeren, ik stap misschien maar één keer in de twee maanden! En nee, ik luister niet alleen popmuziek maar werkelijk waar alles is terug te vinden in mijn playlist. 

Ahh winter..

Nu het zo'n vijf graden is buiten is het volgens mijn natuurlijke klok al winter.. Winter het seizoen met regen en hagel, de tijd van niet zulke charmante smakkerds maken vanwege gladde wegen, bevroren vingers en rode neusjes.  De tijd waarin warme chocolademelk en belachelijk mutsen weer geaccepteerd worden. We zullen vast weer met z'n allen gaan zitten duimen voor een witte kerst, hoewel we stiekem wel beter weten. Vervolgens worden we allemaal teleurgesteld wanneer we een waardeloze witte drap in onze tuin zien liggen die volgens de weerman voldoet aan de eisen om 'sneeuw' genoemd te worden. 

Ik ben van mening dat de winter geweldig en vreselijk tegelijk is. Ik geniet van de winter (echte winter met echte sneeuw), het is zo geweldig mooi. Zelfs mijn meest pessimistische kant durft amper te klagen wanneer ik dan om 7 uur op de fiets zit en alles nog stil is. Er heerst een bepaalde sereniteit waar ik simpelweg heel rustig en gelukkig van wordt. Als ik op de fiets zit naar het station en bijna geen levend wezen tegen kom dan geniet ik van de stilte. Ik geniet er ook van dat ik geen rekening hoef te houden met asociale automobilisten die niet snappen dat ik niks zie als ik mijn muts over m'n hoofd getrokken heb.

Vreselijk is de winter wanneer het regent, of erger nog hagelt. Op de fiets terug van stappen, je handschoenen kun je niet meer vinden en ja hoor, alsof het al niet koud genoeg is begint het te hagelen. Maar niet van die kleine, schattige hagelsteentjes, nee echt van die golfballen. Gelukkig is het nog niet zo ver, maar het zal binnenkort vast gaan vriezen.. En wat doen Nederlanders zodra het vriest? Schaatsen! Ja, dat ook maar ik doelde meer op wat anders.. Het massaal hopen op sneeuw en wanneer het dan zover is genieten we de eerste 2-3 dagen eindeloos. In elke voortuin doemen sneeuwpoppen op, iglo's en de sneeuw/ijsballen vliegen je om de oren. Na de geluksperiode vallen we echter terug in onze grootste hobby, klagen. 'Het is veel te glad op de weg', 'De pekel maakt m'n auto vies', Waarschijnlijk komt dit ook wel doordat de sneeuw er na een tijdje uit gaat zien als een bruine pap waarmee je écht geen sneeuwballen gevecht wilt houden..

Al met al verheug ik mij enorm op de glühwein, oliebollen en warme chocolademelk die mij te wachten staan. Ook al betekend het dat mijn handschoenen praktisch deel van mijn lichaam zullen worden en mijn gloeiend rode neus en oren zullen voorkomen dat ik leuk op een foto sta.

Bang voor de toekomst

Ik durf er bijna niks over te schrijven, het is een onderwerp wat niemand durft aan te raken. Je kunt waarschijnlijk al raden waar ik het over heb, de aanslagen in Parijs. Niet alleen in Frankrijk, maar overal ter wereld gebeuren er vreselijke dingen. Dingen waarvoor woorden je tekort komen. En ik ben bang, werkelijk, vreselijk bang.

Toen de berichten over de aanslagen in Parijs naar buiten kwamen stond de hele wereld perplex. Ik kon het niet geloven. Al die onschuldige mensen. En ik kon niet helpen te denken 'Dat had ik kunnen zijn, wanneer ik een avondje ga stappen'. Mijn maag draaide zich om. In dat moment besefte ik me: dit is echt eng. Wanneer ik een bericht op Facebook lees springen de tranen mij in de ogen. De persoonlijkheid van dit bericht weet me hard te raken. Dagelijks gaan er onschuldige mensen dood, mensen met een toekomst. Mensen zoals wij. Het leed wat de nabestaanden meemaken kan alleen maar duizend maal erger zijn dat uit mijn vreselijkste nachtmerries. En wat doe ik om te helpen? Niks, want wat kan ik doen?
(hhttps://www.facebook.com/GlennOfficial/posts/10207660142800103?fref=nf) 

De wereld waarin we leven is ziek. De oorlog tegen terrorisme is geen oorlog tussen christenen en jihadisten, maar een oorlog tussen mensen. Mensen die andere onschuldige mensen vermoorden. En waarom? Ik denk dat ik niet alleen ben wanneer ik me afvraag hoe de wereld er enkele jaren uitziet. Zullen de gezichtjes van mijn onbezorgde buurkindjes vast staan in een diepe frons, wanneer ze zich realiseren wat voor vreselijke plek de wereld is? Zal ik nog kunnen genieten van de kleine dingen in het leven of zou mijn leven een en al chaos zijn?

Ik durf amper nog te vooruit te kijken. Zal ik ooit wel een baan krijgen of zal ik te druk zijn met overleven? Het kippenvel staat op mijn armen en er gaat een rilling langs mijn rug. De wereld is al zo oud, zo ongelofelijk oud en de enige soort die geëvolueerd is graaft haar eigen graf. De mens is de enige soort ter wereld die haar eigen habitat vernield. En nu ik toch zo aan het denken ben, vraag ik me af want ervoor gezorgd heeft dat het zo vreselijk fout gaat. Ik kan alleen nog maar denken dat wereld beter af zou zijn met ons als mensaap. 

En ja, ik heb mijn Facebookfoto veranderd met de Franse vlag. Niet omdat ik een held ben, niet omdat het aanslagen zal voorkomen, maar simpelweg omdat het één van de kleine dingen is die ik wèl kan doen. Want misschien zorgt het wel voor hoop, misschien vind iemand troost in de gedachte dat wereld stil staat bij hun verlies. Misschien zorgt het voor steun, dat de dood van hun geliefde niet onopgemerkt gaat. ♥

I see humans but no humanity.

Peace for Paris

Sociale skills

Soms maak ik me echt sterk zorgen om onze generatie.. Sociale vaardigheden hebben we gewoon niet, hoeveel volgers we dan ook hebben op instagram en hoeveel vrienden we ook hebben op facebook: we zijn een stelletje asociale debielen. Zoveel vrienden online, maar toch helemaal alleen. Onbereikbaar, onvriendelijk en egoïstisch dat zijn woorden die onze generatie goed beschrijven. 

Hoe ik tot deze mening gekomen ben? Dat zal ik je vertellen. Mobiele telefoons, laptops en i-pads maken het leven zo veel makkelijker, maar helaas verpesten ze ook een groot deel van ons leven.. Iedereen zit altijd achter een beeldscherm, waar dan ook! In de trein worden weinig gesprekken gevoerd want iedereen zit chagrijnig voor zich uit te staren of in een beeldschermpje te koekeloeren. Nou zal ik niet zeggen dat ik veel beter ben, echt niet. Maar soms dan sta ik er gewoon even bij stil, dat mensen vroeger gesprekken voerden in de trein! Ze leerden mensen kennen en legden gemakkelijk contacten. Dat kan van onze generatie helaas niet gezegd worden. Als iemand ons aanspreekt schrikken we ons dood, dat is als we eens geen oortjes inhebben natuurlijk. Het is toch eigenlijk zonde, dat we gesprekken voeren via whatsapp terwijl ik in een coupe zit met 30 mensen? Vreselijk, zo'n coupe vol met mensen en niemand die een woord zegt. Zelf werk ik als cassiere in de supermarkt en dit bevalt me ook echt! Vaak zijn mijn klanten heel vrolijk en mijn collega's zijn geweldig. Maar als er iemand aan mijn kassa staat met oordopjes in terwij hij aan het afrekenen is, tja.. Dan vraag ik me toch echt wel eens af wat er van ons terecht moet komen. 

We denken allemaal aan ons zelf, we zitten allemaal onze dromen achterna. Hoogst begrijpelijk, dat moet ook wel in de huidige maatschappij. Maar werkelijk, we zouden veel kunnen doen om vriendelijker te zijn! Als ik iemand aanstoot in de trein wordt ik al snel vuil aangekeken. Ik betrap mezelf er ook vaak op, dan denk ik bijvoorbeeld dat iemand er leuk uitziet maar waarom zeg ik dat dan niet tegen die persoon? Complimenten zijn gratis, maar toch geven we ze niet graag weg. Misschien omdat we bang zijn voor de reactie die we krijgen.. 

Steeds vaker zie ik de volgende zin voorbij komen 'It costs nothing to be a decent human being'. Ik ben het volledig met de schrijver hiervan eens. We maken ons allemaal zo druk om alles. Ik weet mijn goede voornemen al voor 2016: 'Kindness doesn't cost a thing so sprinkle that shit everywhere'. Dat waren de pessimistische gedachten voor vandaag wel weer. En om eens positief te eindigen, morgen heb ik mijn laatste tentamen!

Maandagochtend

De wekker maakt me abrupt wakker en sleept me uit mijn heerlijke droom. Zo snel mogelijk zet ik 'm uit 'Gadverdamme wat een klote ding'. Even strekken en uit bed dan maar. Het is weer maandagmorgen. We moeten weer aan de bak..

Ik sjees naar beneden en weet niet hoe snel ik m'n ontbijt naar binnen moet proppen. Even wegspoelen met een glaasje water en hup de boeken in de tas gooien. 'Pennen, markeerstift, id en collegekaart mee? Let's go!'. Ik trek snel mijn jas aan en terwijl ik op de fiets zit twijfel ik nog over de tentamenstof. De zenuwen groeien, ik vrees dat ik alles vergeet! Na een onbekend aantal verkeersregels aan m'n laars gelapt te hebben 'Want zo vroeg is er toch nog niemand wakker', arriveer ik bezweet op het station. Ik steun, het is nu al stervens druk op het perron. Dat wordt nog gezellig. Terwijl de muziek in m'n oortjes verder dreunt is het nog tien minuten wachten op de trein. Met een klasgenootje bespreek ik hoe slecht we dit tentamen wel niet gaan maken. 

Wanneer de trein dan eindelijk aankomt komt mijn voorspelling uit. De coupes zitten bomvol, het doorlezen van de tentamenstof kan ik dus wel vergeten. Terwijl we met een flink aantal studenten in de trein staan wordt het weekend natuurlijk uitgebreid besproken. Met enkele minuten vertraging kom ik aan op het station Zwolle. Terwijl ik mijn fiets aan het zoeken ben tussen de enkele duizenden exemplaren die op het station staan lopen hordes studenten mij voorbij. 

Als ik dan eindelijk naar mijn tentamen lokaal loop gaan er maar twee gedachtes door mijn hoofd, waarvan de eerste is 'Godzijdank heb ik een herkansing' en de tweede 'Het was tenminste droog vanmorgen'. Want ja zeker een pessimist moet op de maandagochtend de lichtpuntjes zoeken om zich door de week heen te slepen. 

Tentamens, neeee!

Morgen moet ik dan echt beginnen, het eerste tentamen voor mijn HBO-Rechten opleiding. Gadverredamme, het angstzweet breekt me nu al. Mijn concentratie is zowat bij de eerste pagina uit het raam gevlogen en dat terwijl ik 366 pagina's 'moet kennen' voor Inleiding Recht. Nadat ik de begrippen en samenvattingen getackeld heb lees ik het nog een keer door, maar wat opdrachten en tja.. dan wordt het morgen om 9 uur hopen op het beste. 

Heerlijk, de wekker om half 7 voor een tentamen. Wat is er nou prettiger dan met een slaapkop een toets maken die bepaald of je de propedeuse haalt of niet? Ik heb werkelijk geen idee. Vooral kijk ik uit naar die uitpuilende trein van de NS die alle "uitgeslapen" studenten en arbeiders in een paar miezerige coupeetjes wilt stoppen. Wakker worden met 20 man die in je nek hijgt, welkom in het studentenleven! Verder vind ik het wél oprecht geweldig dat ik elke toets mag herkansen dit jaar! Docenten vertellen je dan heel leuk dat één herkansing weinig is, zodat je helemaal vol zelfvertrouwen dat tentamen ingaat. Voor mij is het in elk geval een luxe, mochten we bij onze examens maar alles herkansen. Dan zou het slagingspercentage ook wat hoger liggen, mooi meegenomen voor de Nederlandse overheid. 

Even iets anders, volgens mij vinden supermarkten die tentamenweken geweldig! Alle studenten slaan een voorraad in om deze donkere tijden te overleven. De repen chocola, zakken chips en energiedrankjes zijn niet meer aan te slepen. Ja, tijdens de tentamenweken lijden waarschijnlijk alle studenten even aan een eetstoornis en obesitas. 

Als ik even eerlijk ben is deze reden voor deze post gewoon dat ik mezelf er echt niet meer toe kan zetten om nog meer te leren. Maarja, we gaan het toch maar even proberen. Alle mede-studentjes, succes en doe vooral je best om je toekomst niet te verpesten.. En al doe je dat wel, dan wordt je er voor mij in elk geval niet minder om. ♥ 

Het zit er weer op

Nou dat was het dan weer, na vijf dagen zit de vakantie er weer op. Vijf dagen waarin je denkt dat je even voor jezelf bezig kan, maar helaas. Aan de harde realiteit ontkomen we niet. De gevreesde tentamens zitten er weer aan te komen en hoewel ik me absoluut niet kan concentreren zit al drie uur naar een A4'tje te staren. Als pessimist zie ik het nut van die 'weekjes' vakantie niet echt.. Laten we eerlijk zijn, het is niet een écht een week en het is ook niet echt vakantie. Om precies te zijn hebben vijf dagen vakantie, want weekend had ik sowieso al wel. Wil je helemaal pessimistisch zijn, dan is het niet eens echt vakantie. Wat is nou een vakantie gevolgd door tentamens? In mijn belevenis is er nou niet echt sprake van rust. Mijn medestudenten zijn hard aan de bak om hun tentamens te halen en mijn projectgroep vliegt in de stress omdat de deadline nu toch echt dichtbij komt. Al met al kan ik zeggen dat mijn whatsapp overuren draait en ik er onderhand wel klaar mee ben.

Gelukkig kon deze pessimist er een paar daagjes tussenuit en daar knap je toch best even van op. Helaas is er echt tussenuit gaan ongelofelijk moeilijk tegenwoordig. Want hoewel je op vakantie bent, werk en school vallen je nog steeds lastig. De stress van medestudenten achtervolgt je overal en ik begon toch echt te overwegen om mijn telefoon simpelweg uit te zetten. Dat lees je goed, uit te zetten! Wow, dat is wel een hele drastische wending.. Wie heeft tegenwoordig zijn mobiel nou uit, is het überhaupt nog sociaal geaccepteerd dat ik niet 24/7 bereikbaar ben?

Achja, nog eventjes weekend (wat voornamelijk uit studeren bestaat, of in elk geval een poging ertoe) en daarna begint het 'echte' leventje weer. Laten we ons er maar weer doorheen sleuren! 

Meer over mij

Oke, meer over mij. Tja, over mij is er nogal veel te vertellen. Mijn levensstijl bijvoorbeeld, ik ben graag actief, om het maar zo te zeggen. Je kunt mij gemiddeld 4 of 5 keer per week in de sportschool vinden en dan het liefst 2 uur lang. Veel van mijn loon wordt besteed aan sportkleren en sportsupplementen. Ik voel me hier goed bij, omdat ik zo lekker in m'n vel zit. Helaas vinden veel mensen het nodig om hierop kritiek te leveren. Ja, ik weet dat iedereen zijn eigen interesses heeft. Maar ik dus ook en ik vind het compleet overbodig als mensen de opmerking maken 'Ga je nou alweeeer sporten?' gevolgd door het 'Kun je het niet een keertje overslaan?'. Oehh die vragen kun je beter achterwegen laten. Voor mij is het sporten niet een kwestie maar een must. Tijdens mijn twee uur sporten kan ik alles van me afzetten, ik doe mijn oordopjes in en ik GA er gewoon voor. Ik probeer ook heus niet iedereen die ik tegenkom te dwingen mijn levensstijl over te nemen. Liever niet zelfs, dan wordt het zo druk in de sportschool. 

Ik zie mezelf ook als een levensgenieter, zoals iedereen tegenwoordig. Of met een fancy woord 'wanderer'. Ohh ik wordt al gek als ik reclames zie van reisbureaus. Bij een programma zoals '3 op reis' zit ik al helemaal aan de buis gekluisterd. Een droom van mij, een bescheiden pessimist zou zijn om ooit voor zo'n programma te mogen werken. Dromen zijn moeilijk waar te maken helaas. Ik zou wel eens willen dat ik meer lef had. Genoeg lef om me op te geven voor castings of iets. Nou de eerste stap is al gezet, door middel van deze blog!  Voor mij dus cheers op het weekend, maar op het bereiken van mijn dromen. Let's go!

No Pressure

No pressure, is in deze maatschappij onzin. Hoezo no pressure? Studenten staan tegenwoordig echt wel onder druk! We moeten voldoen aan verwachtingen van onze ouders, docenten, vrienden en zelfs vreemden. Er zullen goede cijfers gehaald worden en een baantje is een must, tenminste als je geld wilt hebben voor je sociale leven. Geld heb je nodig voor je vrienden, die verwachten dat je regelmatig meegaat stappen. Er goed uitzien moet je ook, dat verwacht iedereen van je. Alle verwachtingen zouden er haast voor zorgen dat je jezelf niet meer durft te zijn. O wacht, in deze maatschappij durven heel veel mensen ook zichzelf niet te zijn. Hoe debiel zijn we als we mensen belachelijk maken voor hun muzieksmaak of levensstijl? Naar mijn idee staan we dan ergens onder de chimpansees. 

Ik ben vast niet de enige die vaak een masker draagt, zich soms anders voordoet dan je bent. Wanneer ik me een keer vreselijk voel loop ik toch de hele dag met een lach op mijn gezicht. Als iemand een opmerking maakt die vraagt om een sarcastische reactie, houd ik me zo vaak in. Simpelweg omdat ik bang ben dat ik niet aan de verwachtingen van mensen zal voldoen. Er worden zo snel uitspraken over je gedaan. Kom je uit voor je eigen unieke stijl, dan ben je een hipster. Ga je mee met de stroom en ben je niet zozeer uniek dan ben je mainstream. Kunnen we niet gewoon accepteren dat je geen hipster bent, of mainstream, maar gewoon jezelf? 

Wie ben ik?

Als pessimist twijfel ik altijd overal aan. Aan mijn leven, mijn studie maar ook aan simpele dingen zoals mijn outfit. 

Ik ben net begonnen met de studie HBO-Rechten en als ik eerlijk ben heb ik geen idee of het de goede keuze was. Ik vind het ongelofelijk saai en weet niet of ik dit de rest van mijn leven wil doen. Als ik eerlijk ben heb ik dromen. Ja, zelfs pessimisten hebben dromen. Ik droom van een baan als actrice, schrijfster, wereldreizigster, iets spectaculairs. Vanzelfsprekend zie ik deze dromen nooit uitkomen en koos ik een opleiding waarin een baan te vinden is. Tja, hoe moet ik met 18 jaar nou weten wat ik in het leven wil? Ik heb werkelijk geen idee, er is te veel keuze. Er zijn in Nederland al ontelbaar veel opleidingen die allemaal net weer iets anders aanbieden. Maak dan maar even een keuze.

Heel eerlijk gezegd, hoe moet ik nou weten wat ik wil als ik nog niet eens weet wie ik ben? Ik ben mezelf nog steeds aan het leren kennen, want ik verander constant. Gebeurtenissen, personen, alles heeft invloed op mij. Het complimentje dat ik kreeg van een vreemde, dat beïnvloed mij enorm. De scheldwoorden die ik 5 jaar geleden naar mijn hoofd kreeg, ja die doen nog steeds pijn. 

Hoe moet ik nou weten wie ik ben? Hopelijk kom ik er ooit achter, maar voor nu ben ik nog zoekende. Zoekende naar een manier om zoveel mogelijk van deze kennismaking te genieten. 

A Pessimistic Mind

Mijn hele leven lang krijg ik al te horen dat ik een pessimist ben. 'Wees eens wat positiever' krijg ik regelmatig naar m'n hoofd gegooid. Het leven van een pessimist is zwaar, ik ga altijd van het ergste uit. Ik zie altijd de negatieve kant van zaken. Een voordeel hiervan is dat het leven mij alleen maar mee kan vallen, nooit tegen. Deze blog is voor mij een plek waar ik mijn pessimistische geest kan legen, zonder kritiek. Ik kwets niemand en ben ook niet aan het zeiken. Welkom, in mijn pessimistische leven.